De troon van de moderne mens
Dorst. Honger. Vermoeidheid. Rugpijn. Een jeuk op een onbereikbare plaats. Een buik die besluit vandaag een eigen mening te hebben.
Wij zijn allemaal tijdelijke bewoners van een lichaam dat voortdurend aandacht vraagt.
Dat betekent dat een aanzienlijk deel van de menselijke beschaving op dit moment niet bezig is met het oplossen van wereldproblemen, het schrijven van meesterwerken of het ontdekken van nieuwe natuurwetten, maar op een stuk porselein zit, terwijl het lichaam onverstoorbaar zijn eeuwenoude werk verricht.
Intussen probeer ik mij, al schrijvend, waardig te gedragen, ondanks de hoorbare onderhandelingen tussen mijn buik en de natuurwetten.
Dat is geen bijzondere situatie. Integendeel. Op een willekeurig moment zitten wereldwijd tientallen miljoenen mensen op een toilet. Een aanzienlijk deel van hen heeft daarbij een telefoon in de hand. Wij leven tenslotte in een tijd waarin zelfs een paar minuten alleen zijn al snel als verloren voelt.
In de afgelopen minuut hebben ongeveer drie miljoen vrouwen ergens op aarde gepoept. Honderdduizenden van hen zaten daarbij te scrollen terwijl zij eigenlijk al klaar waren. Ongeveer evenveel mannen waren er op datzelfde moment van overtuigd dat zij veel sneller klaar zouden zijn dan uiteindelijk het geval bleek.
De cijfers zijn redelijk plausibel. De conclusies ongemakkelijk menselijk.
Achter ieder van die cijfers schuilt een mens.
Iemand vraagt zich af of hij voldoende vezels binnenkrijgt. Iemand anders besluit dat morgen een uitstekend moment is om gezonder te gaan leven. Een kind roept om toiletpapier. Een vader doet alsof hij dat niet gehoord heeft. Een hond wacht geduldig voor een gesloten deur.
En ergens zit iemand al twintig minuten naar dezelfde tegelwand te staren terwijl hij een gesprek van drie jaar geleden opnieuw voert, ditmaal met precies de antwoorden die hem toen niet te binnen schoten.
Op dit moment hoopt ergens iemand op een openbaar toilet dat de deur daadwerkelijk op slot zit. Iemand anders pakt zijn telefoon om te kijken hoe laat het is en legt hem vervolgens weg zonder te weten hoe laat het is. Elders leest een man de ingrediëntenlijst van een luchtverfrisser omdat hij zijn telefoon vergeten is. Iemand anders probeert een vlieg weg te jagen die drie seconden later gewoon terugkomt.
Zo verstrijken de minuten van het grote menselijke bestaan, waarin kathedralen worden gebouwd, symfonieën worden gecomponeerd, ruimtesondes naar verre planeten worden gelanceerd en kunstmatige intelligentie het universum probeert te doorgronden.
En ergens zit iemand nog steeds op het toilet.
Waarschijnlijk al veel langer dan medisch noodzakelijk is.
Met een telefoon in de hand.
Op zoek naar iets.
Al weet hij niet precies wat.
Misschien niets meer dan een reden om nog even te blijven zitten.