POËZIE
gedichten
Taal voor wat zich niet eenvoudig laat zeggen.
Een selectie van gedichten over verlangen, verlies, verstilling en het licht dat soms door alles heen breekt.
Purperen uren
In dichte, lome avondgloed
waar gouden uren breken
laat wat bezwaard lag in het bloed
zich zonder naam ontsteken
Het vlees hervindt zijn oude taal
van woordeloos verlangen
de rede wordt er broos en kaal
de zinnen stil bevangen
Geen tijd die nog de polsen bindt
de adem losgelaten
het lichaam vindt, voor grenzen blind
wat wetten nimmer maten
Punctum
zie mij hier staan
ik geef mij bloot aan jou
schaduwen vervliegen
de wereld is al weg
ik ben door jou gezien
en dus gered
Minnespel
In het blakende minnegloed
Met teder venusspelen
Het ondermaanse leven
Tot hoger heil ontstegen
Hemelzoet voor even
Langs tijd en zinnen raken
De laatste vrijheid geven
De kleine dood genaken
Zal ik ooit zijn
Waar ik ben
Waar het genoegen om te zijn
Genoeg is
Om niet gering te zijn?
ik mis
ik mis met heel mijn lichaam
waarom anders
dit beven onder de huid,
de koorts van aanraking,
de schok wanneer vingers
de grens van de ander overschrijden
en plotseling
thuiskomen?
Liefde is
Samen
Kleuren voelen
Geuren vangen
Lucht doen schudden
Klanken schampen
Licht ontvlammen
Leven smeden
als je ogen stralen
niet meer weg willen
je wangen kleur dragen
je adem hapert
je hart te snel slaat
je knieën zachter
dan ze waren
en je lichaam
zonder vragen
meegaat
wie zou dan nog denken
dat dit niets is
blief nog eve
noe 't leech verdwient
aan de randj van de nach
en de ierste stèrre
ós zwiege verstaon
Als ik jou ooit vergeet
Laat mij dan ook vergeten
Het roeren en bewegen
Van mens, aarde, planeten
Hoe de dag scheidt van de nacht
Wat honger is en dorst
Als ik niet meer denk aan jou
Dat blakend vuur niet voel
Ter hoogte van mijn borst
Knielend aan haar voeten
Verlang ik niet meer te verkrijgen
Dan die van zielsgenoegen
Bloemzoete aanblik
Mij op die goede grond
Het menszijn
Te zien ontstijgen
Nog nooit zag ik sterren
Rijker dan die ogen
Fonkelen en gloren
Gelijk mijn hart bewogen
Mijn adem ontnomen
Een pracht
Zo onzegbaar
Een zonder welke de wereld
IJdel en onvolkomen
Tijd glijdt door open kieren
Geen echo keert meer terug
Wat ooit gewicht bezat
Verdwijnt in zwijgen
Waar stilte zichzelf verliest