De Flexieplanner
Ik was me ervan bewust dat ik dodelijke blikken vuurde terwijl ik me een weg baande door de stampvolle supermarkt. Ik slaakte hoorbare zuchten wanneer medeconsumenten druilend mijn pad kruisten en moest me behoorlijk beheersen toen iemand met zijn winkelwagen hard tegen mijn hiel reed. De woorden waarmee ik diegene vrij eenvoudig had kunnen kwetsen, wist ik nog net in te slikken.
Maar toen de grond onder mijn voeten begon te draaien terwijl ik in de rij bij de kassa stond en mijn hart zonder duidelijke aanleiding als een boorhamer in mijn keel klopte, drong het pas tot me door dat mijn lichaam zich tegen me keerde.
Het had waarschijnlijk minder te maken met mijn diepgewortelde afkeer van boodschappen doen dan met het tempo waarin ik door het leven ging. Ik nam structureel meer hooi op mijn vork dan de vork redelijkerwijs kon dragen. Het runnen van mijn eigen zaak, een opleiding volgen, een boek uitgeven en ondertussen ook nog tijd vrijmaken om ongestoord te kunnen werken — gecombineerd met de hardnekkige neiging om alles wat ik doe ook nog eens zo goed mogelijk te willen doen — begon zijn tol te eisen.
Ik was aan het einde van mijn Latijn.
Het werd tijd om pas op de plaats te maken en het probleem onder ogen te zien. Dus besloot ik mijn veeleisende ego even aan de kant te zetten, samen met de ongefundeerde angst dat anderen daardoor minder van me zouden denken, en hulp te zoeken.
Die hulp kwam op mijn pad in de vorm van een — ja, je leest het goed — zelfhulpplanner.
De Flexieplanner, welteverstaan.
Dat klinkt als het zoveelste zelfhulpboek waarvan menigeen al bij voorbaat met de ogen begint te rollen, maar schijn bedriegt. Ik moet daar meteen bij zeggen dat ik er geen enkel belang bij heb om het ding aan te prijzen. Wat volgt is simpelweg mijn eigen ervaring.
De Flexieplanner is bedacht en ontworpen door neuropsycholoog drs. Ilona Verstegen. De planner is gebaseerd op wetenschappelijke inzichten en praktijkervaring en bevat oefeningen en handvatten die ook binnen de psychologie worden toegepast.
Ik kreeg een exemplaar van Ilona zelf. Een bijzonder vriendelijk gebaar dat ik oprecht waardeerde.
Niet wetend wat me te wachten stond, nam ik het boek van haar aan — al liet ze het niet meteen los. Ik kreeg een opdracht mee: observeer jezelf. Kijk waar je in het dagelijks leven tegenaan loopt, in welke situaties je emoties met je aan de haal gaan en waar je innerlijk mee worstelt.
En vooral: schrijf het op.
Uh.
Een dagboek, dacht ik onmiddellijk.
Dat was toch iets voor meisjes die er hartjes in tekenen en verliefdheden in beschrijven?
Nu houd ik me niet per definitie krampachtig vast aan de idealen van klassieke mannelijkheid. Ik hoef niet per se mannenmosterd bij de maaltijd en ik durf best toe te geven dat ik gezichtscrème gebruik. Maar het noteren van mijn zielenroerselen in een boekje hield ik toch liever even buiten het zicht van mijn collega-bouwvakkers.
Desondanks nam ik het geschenk aan, semi-bescheiden maar met mijn cool zo veel mogelijk intact, en beloofde ermee aan de slag te gaan.
Hoe sneller ik geholpen zou zijn, hoe sneller ik weer verder kon.
Als een schooljongen die bang is dat zijn vrienden hem ermee uitlachen, liep ik met het groene, gelamineerde boekje enigszins onder mijn arm verstopt naar buiten, stapte schijnbaar onaangedaan in mijn auto en reed met één hand boven op het stuur naar huis.
Een onverschrokken, mannelijk uur later doorbrak ik het stereotype alsnog en sloeg ik de Flexieplanner open.
En ik ga het niet onder stoelen of banken steken: eenmaal begonnen kon ik hem moeilijk wegleggen.
De manier van uitleggen was helder en toegankelijk. Ilona begeleidde me door het boek met een combinatie van wetenschappelijke kennis, logische verklaringen en praktische oefeningen. Voor ik het wist zat ik geconcentreerd, met mijn tong uit mijn mond en een arsenaal aan markeerstiften binnen handbereik, het levenswiel in te kleuren en mijn waarden aan te kruisen.
Mijn beste Parkerpen werd tevoorschijn gehaald om mijn dankbaarheden te noteren en het witboek in te vullen. Uiteraard moest dat uiterst secuur gebeuren.
De essentie van mannelijkheid deed er inmiddels nauwelijks meer toe.
Ik had plezier in wat ik deed.
En belangrijker: ik begon dingen te zien die ik daarvoor blijkbaar liever over het hoofd had gezien.
Wat ik opschreef, gaf me zicht op gedachten en patronen waar ik al langere tijd in vastzat. Sommige daarvan bleken zo ingesleten dat ik ze niet eens meer als patroon herkende. Ik deed ze gewoon, steeds opnieuw, en verbaasde me vervolgens over het resultaat.
Dat was misschien wel de grootste winst van de planner: niet dat iemand me vertelde wat ik moest veranderen, maar dat ik beter begon te zien wat ik eigenlijk aan het doen was.
Zelfkennis dus.
Dat is geen moderne uitvinding. Ken uzelf stond al boven de tempel van Apollo in Delphi. Blijkbaar worstelt de mens al een paar duizend jaar met hetzelfde probleem: hij probeert zijn leven te begrijpen zonder degene die het leidt werkelijk goed te kennen.
Inmiddels ga ik een stuk evenwichtiger door het leven en heb ik een beter beeld van mezelf, mijn valkuilen en waar mijn grenzen liggen. Niet omdat een planner alle problemen oplost, maar omdat hij me dwong er daadwerkelijk naar te kijken.
En ja, de Flexieplanner heeft daar aantoonbaar bij geholpen.
Ik realiseer me ondertussen dat ik mij na publicatie van dit stuk waarschijnlijk nog moet verantwoorden tegenover mijn mannelijke collega’s, van wie sommigen mijn blogs trouw lezen en mogelijk nog steeds vermoeden dat het tonen van kwetsbaarheid rechtstreeks ten koste gaat van het testosterongehalte.
Maar daar ben ik inmiddels wel mans genoeg voor.
De Flexieplanner doet voor mij wat hij belooft te doen: structuur bieden, aanzetten tot zelfonderzoek en zichtbaar maken waar je jezelf soms behoorlijk in de weg zit. Je hoeft daarvoor overigens niet volledig op je zenuwen te zijn of eerst een mental breakdown tussen de diepvriespizza’s en het toiletpapier te hebben doorstaan.
Je kunt het ook gebruiken om simpelweg eens stil te staan bij waar je bent beland, wat je belangrijk vindt en waar je eigenlijk naartoe wilt.
En nee, mannen — voordat iemand zich geroepen voelt zich luidruchtig te verdedigen — dat is niet alleen iets voor meisjes.
Zelfkennis is tamelijk genderneutraal.
Ook voor de Spartanen onder ons.
‘Hoe beter je jezelf kent, hoe beter je in staat bent om te gaan sturen in je leven’, aldus Ilona.
Daar valt weinig tegenin te brengen.
Dus: ken uzelf.
©12092021BjornKnoops
